Λίγες σκέψεις ακόμα….

Με τον καιρό κουράζομαι όλο και πιο πολύ…Φίλε μου,αλήθεια,σ’έχω πολλή ανάγκη.Δεν αντέχω άλλο.Ως πότε θα υπάρχει αυτή η κατάσταση;Ως πότε;Θέλω να ζήσω…Μα νιώθω πως απλώς επιβιώνω,περιμένοντας να ζήσω..Άραγε είναι σωστό να επιβιώνεις και να μη ζεις;Όπως λέει και ο Κόντογλου:«Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»!!!Πότε όμως;Πότε θ’αρχίσω να ζω;Ξέρεις πώς νιώθω;Σαν άλλη ωραία κοιμωμένη…Κοιμωμένη σίγουρα,το «ωραία» παίζεται… Πόσο ωραίος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος απάνθρωπος,ένας άνθρωπος που δε ζει;

Όλοι γύρω μου λένε πόσο ωραία είναι η ζωή.Για να είμαι ειλικρινής κι εγώ το λέω σε πολλούς.Τους λέω να κοιτάξουν γύρω τους και να κρατήσουν μόνο την ομορφιά,μόνο τα καλά..Μαθαίνεις και απ’τα άσχημα βεβαίως-βεβαίως…Μαθαίνεις να εκτιμάς…!!!Τους το λέω συνέχεια,μα εγώ άραγε το κάνω;Μόνο λόγια είμαι τελικά…Στην πρώτη δυσκολία τα ξεχνάω όλα,ξεχνάω και όλα όσα λέω,ξεχνάω και την ομορφιά της πίστης μου,όλα τα ξεχνάω…Ο Χριστός είναι Ζωή,μα το ξεχνώ καθημερινά.Πάντα και παντού.Γιατί πάντα πρέπει να βρεθεί κάποιος,για να μου το υπενθυμίσει;

Άραγε θα ήταν καλό να ξεχάσω όλα όσα με πονούν; Λένε πως αυτά διαμόρφωσαν αυτό που είμαι τώρα,αλλά θέλω να είμαι αυτή που είμαι τώρα;   Άραγε θα ‘θελα να ξεχάσω και τις ωραίες στιγμές;Ακούγεται οξύμωρο,αλλά πολλές φορές οι καλές στιγμές ή μάλλον η αναπόλησή τους πονάει πολύ,ειδικά αν το παρόν σου δεν είναι και τόσο “καλό”…Πολλά αδιέξοδα μαζεμένα.Κι εγώ καλούμαι να βρω λύσεις.Πώς όμως χωρίς ίχνος χρόνου;Πώς όμως όταν δεν μπορώ(ή δε θέλω) να βρω χρόνο;

Γυρνάω από τη σχολή ή τη δουλειά μου,τόσο κουρασμένη ψυχικά που δε θέλω να ασχοληθώ με τίποτα.Θέλω απλά να ηρεμήσω.Και τότε έρχονται τα απίστευτα σκουπίδια της τηλεόρασης…Όχι,δε θέλω να την ανοίξω..Τι να δω;Πόσα υπέροχα περνούσαμε παρέα με τους Τούρκους εκείνα τα πανέμορφα 4οο χρόνια σκλαβιάς(άραγε για ποιό λόγο έγινε η Επανάσταση,αφού περνούσαμε τόσο ωραία;!)….;!;!;!;!Ή μήπως να δω καμιά ταινία που αν όχι όλες,τις περισσότερες φορές τα λόγια και οι σκηνές της με κάνουν να ντρέπομαι.Μήπως ν’ακούσω ράδιο;Σώθηκες τώρα στις εκπομπές συζητάνε για θέματα που ούτε θέλω να ξέρω….Θεέ μου μη μας αφήνεις.Πού βαδίζουμε;Η τελευταία μου εναλλακτική είναι ο υπολογιστής…Ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγεται εκεί.Δεν έχω τη δυνατότητα να το διαχειριστώ όλο αυτό κι όμως μπλέκομαι κι άλλο κι άλλο.Μοιάζει να μπλέκομαι σ’ένα δίχτυ-δίκτυο που δεν τελειώνει ποτέ κι εγώ δεν μπορώ να ξεφύγω..

Θέλω οι φίλοι μου να βρίσκονται κοντά μου,να τους βλέπω καθημερινά ή έστω όσο πιο συχνά γίνεται..Δε θέλω να λαχταρώ ν’ανοίξω τον υπολογιστή,για να μάθω τα νέα τους από το facebook ή από ένα σύντομο e-mail που θα μου στείλουν.Θέλω οι φίλοι μου να νοιάζονται για μένα,ακόμα κι αν σβήσω το διαδικτυακό λογαριασμό μου.Θέλω να μη σβηστώ απ’τη μνήμη τους κι εγώ,σαν άλλος  λογαριασμός…Ίσως ο λόγος που δεν κλείνω τον υπολογιστή μια και καλή είναι γιατί φοβάμαι.Ναι,φοβάμαι…Τότε ίσως συνειδητοποιήσω πόσους πολλούς “φίλους” είχα.Όπως τότε που πήγα ένα ταξίδι,μα κανείς δεν πρόσεξε την απουσία μου,κανείς δε νοιάστηκε πραγματικά.Και τώρα;Τώρα ετοιμάζω μια συνάντηση “φίλων”(;).Θα περάσουμε λίγες ώρες μαζί,τρώγοντας και συζητώντας.Πάλι εγώ το κανονίζω.Σου το’πα από την αρχή κουράζομαι σιγά-σιγά όλο και πιο πολύ.Νιώθω πως αν κόψω εγώ την επαφή,αν κοπεί το σκοινί κανένας-όχι δε θα νοιαστεί να το ξαναενώσει,αλλά-δε θα το παρατηρήσει καν… Αχ,Θεέ μου δώσε μου λίγη δύναμη!Λίγο ακόμα κουράγιο.Αν δεν είχα κι Εσένα θα είχα τρελαθεί.Αλλά θέλω και Ανθρώπους γύρω μου.Όχι,πως εγώ είμαι σωστή,αλλά γι’αυτό ακριβώς τους θέλω να με βοηθούν που και που.Ναι,ναι,ξέρω σας ακούγεται πολύ εγωιστικό,πολλά “εγώ” μαζεμένα,μα κάθε άνθρωπος χρειάζεται λίγη βοήθεια που και που.Άνθρωπος είμαι…

Θέλω οι άνθρωποι στα γειτονικά σπίτια να με ξέρουν,να καταλαβαίνουν πότε δεν είμαι καλά και να μην μπορώ να τους ξεγελάσω μ’ένα  ψευτό-καλά-είμαι-εσείς;Θέλω ν’αρχίσω να ζω,μα δεν ξέρω πως…..Ξέρω πως μόνο μες στην Εκκλησία υπάρχει αληθινή ζωή,μα και εκεί  λιγάκι δυσκολεύομαι,για να είμαι ειλικρινής.Δεν ταιριάζω με όλους.Θεέ μου φώτισέ με να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που θα με ωφελήσουν πνευματικά κι έπειτα κι εγώ με τη σειρά μου να μπορώ να τους προσφέρω έστω μερικές στιγμές  ξεκούρασης πνευματικής.Κάνε Θεέ μου να ‘ρθει η άνοιξη στις καρδιές μας,να γνωρίσουμε τους σωστούς ανθρώπους και να πορευόμαστε μαζί τους.Να μη γίνουμε δούλοι κανενός.Μόνο δικοί σου.Να μη σκλαβωθούμε στην αγάπη και τη φιλία κανενός.Μόνο δικοί Σου δούλοι να είμαστε,για να ζήσουμε πραγματικά ελεύθεροι.Θεέ μου στείλε μας τους σωστούς ανθρώπους,όταν Εσύ το κρίνεις,μα σε παρακαλώ μην αργείς πολύ.Θα περιμένουμε με ανυπομονησία….

Advertisements

2 responses to “Λίγες σκέψεις ακόμα….

  1. ‘Ολοι έχουμε πολλές φορές απογοητευτεί από φίλους/φίλες.Πολλές φορές νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι, ότι κανείς δε νοιάζεται για μας. Δεν είναι όμως αλήθεια αυτό.Κάπου βρίσκεται κάποιος που θέλει την παρέα μας, και μόνο αν κάνουμε υπομονή και προσευχή μπορούμε να τον βρούμε.Βέβαια χρειάζεται προσπάθεια και από εμάς τους ίδιους καθώς αν δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο απ’τους άλλους την επιθυμία για παρέα.Οι φιλικές σχέσεις πρέπει να χαρακτηρίζονται από αμοιβαιότητα.Πρέπει όμως να έχουμε εμπιστοσύνη στο θεό(και το λέω για να το ακούω και εγώ η ίδια) και εκείνος κάνει το καλύτερο για μας και για την ψυχή μας.Η απογοήτευση είναι ο λάθος δρόμος.Ο θεός δεν μας αφήνει ποτέ.

  2. Nομιζω πως ο τονος του αρθρου δεν ειναι απαισιοδοξος!!Καθε αλλο!!!Παρα τις οποιες δυσκολιες και τα καθημερινα αδιεξοδα μας πρεπει να καταφευγουμε παντα στο Θεο,γιατι Εκεινος ξερει τι θα μας στειλει και ποτε!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s